Ik ben Willemijn, geboren in Wilnis op 15 september 1978. Op mijn 4e verhuisde ik met mijn ouders en mijn 2 zusjes naar Indonesïe. Ik heb daar een heerlijke tijd gehad en ik denk dat mede door mijn verblijf daar, ik het hier in ons land vaak te koud vind. Ik ben gek op tropische warmte, tropische geuren en kleuren en die prachtige tropische luchten. Daar kan ik op zijn tijd echt naar verlangen. In Indonesië woonden we in een huis, in Jakarta. We gingen altijd met de auto naar school, dat was te ver weg om te voet te doen en op de fiets veel te onveilig.

Na Indonesië verhuisden we naar Portugal, wat sindsdien mijn tweede thuis is. Ik spreek de taal ook en het weer daar bevalt me ook uitstekend. Ik kom er dan ook geregeld. In Carcavelos ging ik naar de internationale school. Eerst om het basisonderwijs af te ronden en vervolgens naar het middelbaar onderwijs. Allemaal in het Engels en dat maakte dat ik daar, eenmaal terug in Nederland (Wageningen), geen moeite mee had en er de rest van mijn schooltijd ook niks aan hoeven te doen, ik sprak het vloeiender dan de docenten op school.

In Nederland heb ik me nog best wel een vreemde eend in de bijt gevoeld. Ik heb echt moeten wennen aan een andere cultuur. Indonesiërs zijn mensen die heel aanrakerig zijn en dan niet op een bezitterige maar op een hartelijke manier. Ook het lachen als ze zich ergens voor schamen is mijns inziens echt een trekje die ik vanuit dit cultuur heb overgenomen. Waar ik in Nederland ook aan moest wennen was het fietsen. Ik was voor die tijd nog nooit op de fiets naar school geweest, altijd met de auto, soms met de trein en de bus. Wat ik aan Nederland wel meteen aantrekkelijk vond was de manier waarop er in zoveel dorpen en steden sport beoefend kon worden. Ik ben een echte hockeyer en in Wageningen zit een prachtige club, die ik nog steeds een warm hart toedraag.

Na de middelbare school ben ik in Wageningen ook gaan studeren. Een reden waarom ik voor Wageningen Universiteit koos was dat WUR studenten stimuleerde om een deel van hun studie in het buitenland te doen. Nou, daar had ik wel oren naar natuurlijk. In 2000 ben ik voor 9 maanden naar de Bureay of Meteorology (zeg maar het KNMI) in Melbourne, Australië vertrokken. Daar heb ik klimaatonderzoek gedaan en ook mede een studie opgestart naar de kwaliteit van de windkracht en -richting veranderingen van de meteorologen aldaar. Die studie looopt nog steeds. Esseentieel, want de aanleiding van die studie is het feit dat er bij de Linton Fire 5 brandweermannen om het leven kwamen toen de wind eerder van richting veranderde dan verwacht en zij niet meer op tijd weg konden komen. Ook hadden ze, tegen de afspraken in, geen water meer in hun tankwagen om zichzelf te beschermen met dus die fatale afloop als gevolg. Bosbranden blijven actueel, zeker daar in Australië en dus moet de kwaliteit van die windverwachtigen ook enorm hoog zijn.

Een tweetal maanden nadat ik was teruggekeerd uit Australië vertrok ik weer ditmaal de andere kant op naar Miami, in de Verenigde Staten. Daar heb ik een half jaar onderzoek gedaan naar de waterinhoud in de 4 kwadranten van orkanen, met behulp van een satelliet die destijds net de lucht in was geschoten.

Superleuke en leerzame periodes zijn dat geweest. In 2002 ben ik afgestudeerd en hoe het daarna in mijn werkende leven is vergaan kun je op andere paginas op mijn site vinden.

Ondertussen ben ik ook getrouwd, hebben we samen 2 heerlijke ventjes en hockey ik nog steeds  zo af en toe. Kan genieten van buiten zijn, maar ook van boekjes lezen op de bank. En ben een grote mazzelaar met het werk wat ik daarbij ook mag doen.